Roodpakje deel 6

Definitief slot  “badminton blijft een gemeen spelletje”

Lieve lezers en lezeressen,

Hoelang is het wel niet geleden dat wij iets vernamen uit de Ganzenstad alwaar het altijd zo vreedzame oud-Hollandse spelletje bad-en-ton, in de volksmond beter bekend als ganzenveervangen, nog altijd door een select gezelschapje wordt gespeeld in de Swaneburg. Vreemd overigens dat dat nooit is omgedoopt tot Ganzenburg, maar dit terzijde.

Terug naar onze ganzenveervangers, al weer jaren gesponsord door de golfkar en -ton gigant Bertus Annink, die overigens weer geen familie blijkt te zijn van wijlen pianist Harry Bannink maar wel de bedenker is van de lichtgewicht (kar)tonnen waar de nationale ganzenveervangselectie tegenwoordig niet onverdienstelijk in pleegt te spelen.

Men weet eigenlijk niet beter dan dat Roodpakje zijn spelers en speelsters nog altijd meedogenloos over de banen jaagt, luidschreeuwend ondersteund met: “zoek de vier hoeken en wie de vijfde vindt is een sukkel!!!” en “Jahaa, badminton is een gemeen spelletje!!”. Want een grote mond, die heeft ie nog altijd, onze Roodpakje. Veel spelers knapten daarom ook op hem af maar Roodpakje bleek in staat om toch steeds weer nieuw en onwetend talent te ronselen en daarmee zijn competitieteams in al die jaren op sterkte te houden.

Verder kreeg de sluwe Roodpakje het ook nog eens voor elkaar enkele voor hem prettige wijzigingen in het bestuur door te voeren waarvan voorzitter Groenteveld wel het grootste slachtoffer leek te worden. Na jarenlange trouwe dienst werd hij namelijk door de toenmalige secretaris Berend Wims ruw van zijn imposante troon gestoten. Boze tongen beweren daarbij nog altijd dat dit snode plan eigenlijk uit de koker van Roodpakje kwam. En reken erop dat dat een goedgevulde koker is. Immers in een ver verleden had hij ook PR-man Peter de Prater al uit de Ganzenstad weten te werken en nu Groenteveld gedegradeerd werd tot PR-man kunnen we natuurlijk met en zonder klompen wel aanvoelen dat Groenteveld wellicht eenzelfde lot beschoren zou zijn.

Maar waarom dit lange intro? Het leven in Ganzenstad gaat toch zoals het gaat? Nee, blijkbaar niet. Een beroemd filosoof zei ooit “niets is wat het lijkt” en dat gaat ook op voor dit Vuileton. Het gonst namelijk plotseling weer van de geruchten. De roddel en achterklap is niet van de lucht. En er wordt in achterkamertjes en wandelgangen zwaar gelobbyd als ware het de landspolitiek zelve.

Wat geschiedde? Die Groenteveld bleek helemaal niet zo aardig als dat hij zich al die jaren had voorgedaan. Hij doorzag de duistere plannen van Roodpakje en nam zoals het een rechtgeaard bestuurder betaamd, met de kennis van dit moment, tijdig zijn voorzorgsmaatregelen. Allereerst beet hij zich in het geniep vast in een trainersopleiding van de nationale Bad en Ton Bond en wist zowaar op miraculeuze wijze het zo vurig begeerde papiertje te behalen.

Toen dat eenmaal rond was, werd bij een klijn dijkje het thuisfront van Roodpakje op een onbewaakt ogenblik bezocht en geraffineerd onder druk gezet. Roodpakje’s vrouw, beter bekend als Roodmutsje vanwege haar…, tja, rode mutsje, zwichtte natuurlijk alras voor de charmes en overredingskracht van Groenteveld en stemde in met een geheim voorstel van de nieuwbakken trainer.

Kort daarop liet Roodpakje de Ganzenstad op haar grondvesten schudden. Ook hij had de landelijke politiek gevolgd en trok snel lering uit het gevallen kabinet en het vertrek van de vele kopstukken. Hij kondigde in een groots opgezette persconferentie, die natuurlijk prima verzorgd was door PR-man Groenteveld, zijn vertrek als trainer van Ganzenstad aan.
Aan de in grote getale verzamelde pers verklaarde Roodpakje zijn plotselinge opstappen met dat hij op een punt in zijn leven was gekomen waar hij meer tijd aan zijn gezin moest gaan besteden. Natuurlijk is dit een drogreden want wees nou eerlijk, welk gezin zou nu meer tijd willen doorbrengen met een immer vloekende en tierende Roodpakje??

Nee het moge duidelijk zijn dat het Roodpakje allemaal te heet onder de voeten was geworden nu een concurrerende trainer Groenteveld zijn neus zo krachtig aan het venster had gestoken. Het monopolie van Roodpakje was ten einde en zijn reputatie ging nu scheuren vertonen die nooit meer te repareren zouden zijn.

En was daarmee dan het masterplan van Groenteveld volledig geslaagd? Je zou het zeggen, echter de genadeklap gaat nu komen:

Groenteveld zocht daarna namelijk contact met Peter de Prater en bood hem veel goudstukken om nog eenmaal ten tonele te verschijnen en Roodpakje definitief over de stadsgrenzen te jagen.
De Prater hapte maar wat graag toe want oh, hij zou er echt alles voor over hebben om de cirkel rond te maken door Roodpakje in een verenvangpartij nog eenmaal en voorgoed en op zijn bekende MACHistrale wijze de Swaneburg uit te vegen!

Want, dames en heren,  badminton BLIJFT een gemeen spelletje!!!

Peter de Prater
(voorgedragen op 7 juni 2010)